Waarom cirkelen er 2 Condors boven mijn hoofd?

Nog 5 dagen tot raceday

De zorgen die ik vooraf had over het transport van mijn fiets bleken gelukkig ongegrond. Vlak voor vertrek had ik nog een airtag gekocht om de fiets te kunnen volgen. Niet dat je veel kunt doen als je ziet dat je fiets op de verkeerde vlucht zit, maar toch. De fiets is samen met ons aangekomen en maandag was het tijd voor de eerste fietstraining in Patagonië.

We zette de racefiets achter op de Mitsubishi pick-up en reden richting de finish locatie Puerto Ingeniero Ibáñez, zo’n 115 km van Coyhaique. We wilden namelijk kijken of we ons afgelegen overnachtingsadres voor na de finish konden vinden. En tevens kon ik dan het meest bergachtige gedeelte van het parcours op de fiets verkennen. Afgelopen week had ik weinig gefietst en met nog 5 dagen tot de race vond ik dat ik nog wel een leuk ritje kon maken. Na ongeveer een uur rijden stapte ik uit, net na een stuk van 500m onverharde weg dat we tijdens onze aankomstdag al hadden gezien. Waarom dit stuk onverhard was, was voor ons een raadsel. Of ik dit stuk tijdens de race lopend of fietsend doe weet ik nog niet, maar vandaag wilde ik in ieder geval geen extra risico op een lekke tube lopen. Ik ging op de fiets verder, Boy met de pick-up en hij zal mij her en der opwachten.

Het was stralend weer en beneden in het dal van de Valle Simpson was het ruim in de twintig graden. In de bergen woei een frisse en krachtige wind waardoor het qua temperatuur aardig fietsen was. Maar op een aantal stukken stond de verraderlijke wind vol op kop. Daardoor waren de afdalingen behoorlijk link met mijn 6cm hoge velgen, dus zaak om zeer alert te zijn zondag. Iets waarvoor ook al in de race manual gewaarschuwd werd. Het laatste stuk bergop vóór de afdaling naar Villa Cerro Castillo was zelfs met wind tegen. Uiteindelijk op een klein verzetje zo’n kleine 40km en ruim 600 hoogte meters gefietst in net geen twee uur. Naar de afstelling moet ik wel nog even kijken, want ik kon niet naar het kleinste (36x32 voor de insiders) verzet schakelen. Gelukkig had ik die vandaag niet nodig met stijgingspercentages van maximaal 10%. Maar tijdens de race zou dat zo maar anders kunnen zijn aangezien dit traject zich tussen 130km en 170 km bevindt en ik dan al zo'n 1800 hoogte meters in de benen heb. Er was heel weinig verkeer op de route, ik kwam nauwelijks iemand tegen.

En toen cirkelden er 2 Condors boven me

Regelmatig zat ik met kippenvel op de fiets! Dit was waarvoor ik hier was: sporten in de onherbergzame natuur. En toen cirkelden er ineens 2 condors boven mee. Ik herinnerde me dat de condor een aaseter is en ik vroeg me af of ze mij al voor aas aanzagen... Zou dit een voorteken zijn voor de race van zondag? Ik praatte me in dat als het al een voorteken was, het een goed voorteken was aangezien de Condor ook het logo is van de Patagonman. Het parcours en de omstandigheden met de wind zorgde in ieder geval voor nog meer nederigheid dan ik al had voor de race van zondag en deed elke ambitie ten aanzien van mijn finishtijd als sneeuw voor de zon smelten.

In de afdaling naar Villa Cerro Castillo stapte ik bij de afslag naar Puerto Ingeniero Ibáñez weer in de auto. Terwijl ik nog even de wissel van fietsen naar hardlopen oefende maakte Boy de fiets vast op de pick-up.

Vervolgens reden we door de Valle Ibáñes naar de finish locatie. Rammelend van de honger streken we neer in het enige restaurant aldaar, gelegen aan de oever van het het Lac General Carrera. Wederom was het bestellen met handen en voeten. De dame die ons bediende knikte telkens vriendelijk en bevestigend als ik een Cola en Boy, toch enigszins gaar van het zonnen achterop de pick-up, Fanta wilde bestellen.

Maar vervolgens wees ze weer vriendelijk naar de kaart waarop alleen 4 soorten Cerveza stonden. Wij: “No, no, no una Cola e una Fanta por favor”. We waren benieuwd wat we zouden krijgen. En jawel hoor: 2 halve liters bier. Cola en Fanta hebben we niet meer gezien. Na een paar slokken had ik genoeg en was Boy zo vriendelijk zijn diensten aan te bieden en mijn bier ook nog te nuttigen. Nadat we besloten hadden dat ik terug zou rijden.

Zo’n 6 km buiten Puerto Ingeniero Ibáñez vonden we op de terugweg ons afgelegen verblijf. Al wijzend op mijn booking.com reservering bevestigde de dame die ik er aantrof dat we goed zaten. Met handen en voeten, inmiddels raakte ik daar steeds bedrevener in, legde ik haar uit dat we op verkenning waren en op 4 december terug zouden komen. Ze knikte vriendelijk en wij vertrokken weer, zonder foto te maken helaas.

Dinsdag was een rustdag. In de ochtend heb ik een zwemtraining gedaan, en iets later op de dag is Boy nog gaan rennen. Nederland-Qatar konden we helaas niet kijken omdat hier Equador-Senegal uitgezonden werd. Toen ben ik maar aan de finetuning van mijn raceplan begonnen. Maar daar later meer over.