De Magie

Dag 5, vrijdag 13 september

Vanochtend alleen een vaag silhouet van de Paljevine. Terwijl de wind om het puntige dak van ons huisje giert, en de regen tegen het raam klettert. Een groot contrast met het vrije en zonnige uitzicht van gisteren. Ik blijf nog even liggen voordat ik na beneden ga, de houtkachel aanmaak en me met een lekker papje en Fleetwood Mac achter de laptop installeer.

Gisteren zou een perfecte dag voor de race geweest zijn, zonnetje, niet te warm, licht briesje. Na een nuchter ochtendloopje lekker buiten ontbeten en de bike check gedaan. In de middag zijn we naar de Tara River Canyon gereden voor een laatste fietstraining. Met een diepte van 1300m en een lengte van 80 km een van diepste en langste Canyons van de wereld. Na 160km in de race zaterdag begint bij de Djurdjevica Tara Bridge de laatste grote klim en vandaag dus slachtoffer van mijn afrondende fietstraining.

De 170m hoge boogbrug is een interessant verhaal op zich. Hij was in deze regio van strategische waarde In WW2, is door de Italianen bezet en heeft Joegoslavische partizanen tot het heldendom verheven. Onze eigen A. den Doolaard heeft er over geschreven in ‘Het land achter Gods rug’. Misschien thuis eens lezen. En hij is decor geweest in diverse films waaronder ’Force 10 from Navarone’ met Harrison Ford, de opvolger van de bekende oorlogsklassieker ‘The Guns of Navarone’. Tegenwoordig is het een toeristische attractie met diverse ziplines en rafting touren. Boy besluit met veel enthousiasme om de langste zipline van ruim 800m naar de overkant te nemen. Ik offer mij graag op om vaste grond onder de voeten te houden en wat foto’s te maken.

De klim uit de Canyon heeft een lengte van 10 km en een hoogte verschil van 600m. Aanvankelijk was het plan om zo’n half uurtje te fietsen, maar het liep vrij lekker en ik hoefde niet diep te gaan en besloot hem helemaal te doen. De hill reps op de Huls bij mij in de buurt betalen zich uit. Met 45 minuutjes ben ik boven en met de auto rijden we het resterende stuk tot aan T2 wisselpunt bij de skiliften van Savin Kuk.

Inmiddels heeft de houtkachel het aangenaam warm gemaakt en heeft de pap plaats gemaakt voor een lekker bakje Nescafé Gold. Op de Boom jengelt Lindsay Buckingham er lekker op los op zijn gitaar in ‘Not That Funny’.  En als ik naar buiten kijk, dan is wat ik zie inderdaad not that funny! Maar ik moet niet zeuren, ik ben hier vrijwillig. En bovendien is de reis van het afgelopen jaar naar dit moment, hier bij de kachel in Chalet Hill Zabljak met Stevie Nicks die mij met haar ongeëvenaarde stem toezingt in Landslide, een en al Magie. En BlackLake Xtri slechts’ het middel…

Vandaag staat verder in het teken van de laatste voorbereidingen, en die zijn niet gering bij een self-support triathlon. De registratie gaat zo open voor het ophalen van het startnummer en de stickers voor op de auto. Misschien nog wat kletsen met andere deelnemers en wat koffie drinken. En later vanmiddag is er de briefing. Vanavond natuurlijk wat pasta eten en dan kijken of ik nog wat kan slapen voordat rond een uur of drie de wekker gaat. Als we ons maar niet verslapen …