Nog 7 dagen tot raceday

Afgelopen dagen was het heerlijk vertoeven in Coyhaique Patagonië. Met veel zon, minder wind en een tot 26 graden oplopende temperatuur. Inmiddels zijn we dan ook goed geacclimatiseerd en weten we de weg al aardig te vinden. De eerste trainingen zitten er op en we hebben ook al wat aan sightseeing gedaan.

Picina Parqua Austral

Zaterdagochtend heb ik mijn eerste zwemtraining gedaan in Picina Parque Austral, het zwembad van Coyhaique. Vrijdag was ik al eens langs gelopen en ter plaatse werd me op vriendelijke wijze en met handen en voeten uitgelegd dat ik eerst online moest reserveren. Ik spreek geen Spaans, en de mensen hier nog minder engels. In het appartement dan maar met de hulp van Google Translate een account aangemaakt, app gedownload, ticket gekocht en een reservering aangemaakt voor de zaterdagochtend! Met 10.000 Chileense peso, zeg maar 10,- euro, twee keer zo duur dan bij ons. Wat een uitzondering is want het alledaagse leven hier is goedkoper dan bij ons. Maar goed, je moet er wat voor over hebben zullen we maar zeggen. Dezelfde man die mij op vrijdag geholpen had ontving mij vriendelijk op zaterdagochtend. Enthousiast nodigde hij me uit achter zijn balie en wees op zijn scherm naar een waarschijnlijk voor hem vreemde naam. Ik knikte en zij met een opgeluchte glimlach: “Si!”. De QR code die ik al gereed had staan op de iPhone in mijn hand hoefde ik niet eens meer te laten zien. Ik gaf hem een hand en dankte hem hartelijk.

Chileens kampioen schoolslag

Eenmaal in het water werd ik er weer uit gehaald, en bleek dat ik een badmuts nodig had. Die had ik natuurlijk niet meegenomen, maar gelukkig kon ik er een lenen. Ai, waarschijnlijk nog nat van gisteren. De accommodatie had meer weg van een loods en was behoorlijk gedateerd, maar verder prima en netjes. Met het Andes gebergte op de achtergrond en een hele baan voor mij alleen zwom ik mijn baantjes. Perfecto! Na een week niet gezwommen te hebben ging het voor mijn gevoel super. Misschien ook wel omdat ik de met flippers zwemmende Chilenen bij het inzwemmen al met dubbele snelheid voorbij zwom, haha. Ne enige tijd sprak me een ietwat oudere dame in de baan rechts van me aan.

Ook nu weer met handen en voeten kennisgemaakt, en bleek ze Chileens kampioen schoolslag geweest te zijn. Ik meende te begrijpen in 1961, maar dat lijkt mij onwaarschijnlijk want zo oud leek ze me nu ook weer niet. Toen ze door had dat ik hier voor de Patagonman was werd ze nog enthousiaster. Op mijn borstcrawl en rugslag had ze niets aan te merken, maar ze wist me wel met gebaren duidelijk te maken dat ik met de schoolslag mijn kin toch wat meer tegen de borst moest drukken. Uiteindelijk lekker getraind: rustig ingezwommen, 5x150m interval op matig tempo en weer rustig uitgezwommen. In totaal 1550m.

Cerro Mackay

Zondag hadden we het plan om de Cerro Mackay, een ruim 1200m hoge rotswand boven Coyhaique op te gaan. Ik had namelijk op Komoot een wandelroute gezien die ons in 2 uur en 19 minuten op de top zou brengen. En met nog een week te gaan tot raceday leek dit mij wel een goede training. Zo gezegd, zo gedaan, en onder een stralende blauwe hemel, 25 graden en windstil vertrokken we vanaf het hotel.

De eerste paar kilometers gingen door de berm van de Carretera Austral en deden we in een rustig dribbel tempo. Eenmaal buiten Coyhaique gaf de navigatie op mijn Polar watch links aan. We draaiden een grof grindpad op en vanaf hier ging de route steil omhoog. Het pad knikte een paar keer naar links, een paar keer naar rechts, precies zoals de navigatie aangaf. En onderweg genoten we een paar keer van het magistrale uitzicht over Coyhaique en de Valle Simpson.

Na twee kilometer klimmen stopte het grindpad en liepen we tegen een wat gammele afrasteringen aan. De Polar gaf toch echt aan dat we hier eerst nog even rechtdoor en dan met de bocht mee naar rechts moesten. We konden een doorgang vinden en probeerden zo goed als mogelijk onze navigatie te volgen. Buiten wat koeienpaden zijn we echter geen herkenbare paden meer tegengekomen. Dan maar het koeienpad volgen dat het best overeenkomt met de navigatie. Dat bracht ons op een zeer stoffig en steil pad door een dennenbos dat ons recht onder de rotswand bracht. Daar waar de navigatie links aangaf ging ons pad echter steeds verder naar rechts. En gezien de steile hellingsgraad en de dichtheid van het bos was het onverantwoord om op ons schoeisel en zonder stokken van het gladde stoffige pad af te gaan en de route naar links te vervolgen. Boy probeerde het wel nog even, maar er was geen beginnen aan. Ik had gelezen dat de rotswand van Cerro Mackay een favoriete wand is bij de klimmers.

En waarschijnlijk volgde wij hun pad linea recta naar de wand. Inmiddels hadden we ook al een behoorlijke inspanning geleverd en al aardig wat van onze water voorraad verbruikt. Kortom, wij telden onze zegeningen en besloten om via dezelfde route af te dalen. We waren immers niet hier om onze nek te breken. Hier en daar naar beneden glijdend op het tussen de dennenbomen door kronkelende koeienpad. Als wie niet hier en daar een koeienvlaai moesten ontwijken zouden we nooit geloven dat dit ook een koeienpad is. Onderweg hebben we ons nog met bergwater kunnen verfrissen en binnen een handomdraai liepen we weer in de berm van de Carretera Austral. Precies na 2 uur en 19 minuten waren we weer voldaan en snakkend naar verkoeling bij ons appartement. Ook al hadden we niet op de top van de Cerro Mackay gestaan, we waren wel weer een avontuur rijker.