Montafon Arlberg Marathon

Op zaterdag 29 juni ’24 stond ik samen met mijn broer Frenk aan de start van de Montafon Arlberg Marathon. Frenk had de marathon al een paar jaar eerder voltooid, toen in de tegengestelde richting. Ik was bekend met de start en finishplaats maar keek vooral uit naar de voor mij onbekende 42 km door het Europaschutzgebiet Verwall, met ca. 1700 hoogte meters over veelal onverharde förster-paden en singletracks.

Na een week acclimatiseren bij Ruth Ruckwied in haar pension ‘Am Mühlrain’ in het mooie Sankt Jakob am Arlberg werden we om 06:00 uur in de ochtend van het station in Sankt Anton met een shuttlebus naar de startlocatie in Silbertal gebracht. Na het ophalen van het startnummer en de laatste voorbereiding werden we om 08:30 uur losgelaten. Het Silbertal ligt op 880 m hoogte en is het langste zijdal in Montafon. Het dal eindigt bij het Silbertaler Winterjöchle op een hoogte van bijna 2000 m. Dit is tevens halverwege de race en de pas naar het Schönverwall dal. Kortom, de eerste helft van de marathon is vrijwel constant bergop, met een hoogteverschil van 1200 m. Ik had me daarom voorgenomen om rustig aan te doen en regelmatig energie en vocht aan te vullen. De steile stukken, boven de 7 a 8% stijging, heb ik consequent gelopen en gebruikt om te eten en te drinken. Op de flauwere stukken heb ik gerend waarbij ik via mijn ademhaling en hartslag de juiste intensiteit controleerde.

De Langer See en Patteriol op de achtergrond

Na 3 uur bereikte ik de Langer See en het Winterjöchle. Ik voelde me prima en genoot van de omgeving en het uitzicht op de 3056 m hoge Patteriol. De Langer See is een natuurlijk bergmeer op 1950 m hoogte en wordt gevoed door diverse bronbeken op de moerassige hellingen. Bij de start werd gewaarschuwd om vooral op de trail te blijven vanwege de extreme natte. Ook de centrale Alpen hadden last gehad van extreme sneeuwval in de late winter en het voorjaar. De smeltende sneeuw zorgde nu voor talrijke passages van bronbeken en een extra sompig moeras. De passage van de Langer See werd zo een lastige passage met regelmatig natte voeten ondanks een behendige dans over de keien en rotsen.

Voorbij het Winterjöchle begint een lange afdaling in het adembenemende Schönverwall. Dit stuk had ik een paar dagen geleden grotendeels verkend op de e-mtb met Saskia. Toen genoten we bij de Konstanzerhutte van het uitzicht op het terras en een heerlijke Kaisersmarren, nu moest ik het doen met wat banaan en water. De Hammer gelletjes en de 4Gold sportdrank kwamen me onderhand de strot uit. Mijn raceplan om de eerste helft gematigd aan te doen begon zich nu uit te betalen, want in tegenstelling tot de UTMB Eiger Northfacetrail in 2023 kon ik bergaf lekker blijven rennen.

Het afrennen is misschien wel het meest onderschatte onderdeel van trailen in de bergen. In het Schönverwall werd ik achtereenvolgens opgewacht door Saskia, door Jacques en ter hoogte van de Wagnerhutte door Aggie. En met elke meter die ik daalde voelde ik de hitte toenemen en de souplesse in mijn benen omgekeerd evenredig afnemen. Eenmaal in de bossen van het Moosbachtal begon de hitte zijn tol te eisen. Hier volgden nog een paar listige beklimmingen maar vooral het remmen op de zeer steile afdalingen vergde veel van de benen.

Saskia wachtte me nog een paar keer op, maar bij mij kwam er ondertussen geen zinnig woord meer uit. Ik kon weliswaar blijven rennen, maar daarmee was ook alles gezegd. De laatste 2 km waren voor Alpenbegrippen redelijk vlak. Maar zelfs de kleinste stijging voelde nu als een klim. De eindstreep lag in de Dorfstrasse in Sankt Anton, en na 5:58:31 kwam ik moe maar voldaan onder de finishboog door van de Montafon Arlberg Marathon.

Ook Frenk voltooide zijn tweede Montafonmarathon en samen genoten we die middag nog wat na in Sankt Anton alvorens Saskia en ik op de zondag weer terug reden naar ons mooie Zuid Limburg. Alweer een ervaring en avontuur rijker!