Hoe ziet de Patagonman race eruit?

Patagonman is een full distance triathlon in het mooie Patagonië in het Zuid Amerikaanse Chili. Je finisht niet waar je start wat normaal wel zo makkelijk is. Nu moet je je eigen verzorging voor onderweg regelen. In mijn geval gaat mijn oudste zoon Boy mee als verzorger.

De race ziet er als volgt uit:

3.8 km zwemmen in de fjord van Aysén

De race start 's ochtends vroeg na een hele korte nacht. Om 4:00 uur in de ochtend lokale tijd vertrekt namelijk al de veerpont en vaart ons naar de startlocatie in de fjord van Aysén die in verbinding staat met de Stille Oceaan. Startlocatie is 3.8 km van de kust van Puerto Chacabuco omdat dat de zwemafstand is die bij een full distance triathlon hoort. Nadat alle atleten in het pikkedonker van het achterdek zijn gesprongen en vervolgens naar de startlijn zijn gezwommen, start de race om ca. 05:00 uur lokale tijd. Het is dan nog donker, maar de schemering zal snel inzetten. Er zijn twee richtpunten voor de navigatie, namelijk een marineschip dat speciaal voor de race voor anker ligt en de lichtjes van Puerto Chacabuco. Misschien toch maar als een van de laatste van het dek springen om niet te lang te hoeven watertrappelen in het ca. 11 à 12 graden koude fjordwater. In wisselzone 1 is het dan een beetje opwarmen en omkleden voor het volgende onderdeel. Alhoewel het zomer is ten tijde van de race moet ik voorbereid zijn op een breed spectrum aan weersomstandigheden. De temperatuur kan variëren tussen de 4 en 26 graden, en onderweg kan ik zon, regen én sneeuw tegenkomen volgens de organisatie.

PATAGONMAN is a point to point race starting in the western part of Aysén, one of the most southern regions of Latin America, then leading east to finish at the eastern part of this region. The course starts at the scenic Aysén Fjord, close to Puerto Chacabuco and finishes at the impressive General Carrera Lake. The course across Patagonia is both breathtakingly beautiful and extremely challenging.

180 km fietsen in de Valle Simpson en over de Cerro Castillo

Vanuit wisselzone 1 start dan de 180 km lange fietstocht over de Ruta 240 langs de Rio Simpson naar Coyhaique. Van daaruit gaat de tocht verder over de beroemde Carretera Austral zoals de Ruta 7 genoemd wordt. Dat is een 1240 km lange noord zuid verbinding in Chili die mij door het gebergte van het nationaal park Cerro Castillo naar wisselpunt 2 in Villa Cerro Castillo voert. Volgens oud deelnemers is de route voorzien van een goede verharding, dus kan ik gerust mijn racefiets meenemen. Het hoogteprofiel van de route is vrij simpel, 170 km bergop en dan 10 km bergaf. Het hoogste punt op de route ligt op ruim 1000 m hoogte en het totaal aantal meters dat geklommen moet worden is 2500 meter.

Doorgaans waait het vanuit het westen vanwege de West Wind Drift, een circulaire stroming om de Zuidpool heen. Voor een groot gedeelte van de route zou dat een voordeel kunnen zijn aangezien ik oostelijker finish. Laten we het hopen. Op de zeer bochtige slotafdaling wordt gewaarschuwd voor sterke zijwinden. Toch nog maar eens goed nadenken of het slim is om de aerodynamische, maar wel windgevoelige hogere velgen te nemen. Langs het fietsparcours zijn diverse plaatsen aangewezen waar Boy mij van nieuwe voorraden kan voorzien en eventueel aangepaste kleding al naar gelang de weersomstandigheden. In wisselzone 2 moet Boy dan ook mijn fiets in ontvangst nemen, aangezien ik die toch weer graag mee terug naar huis wil nemen. In het ideale plaatje hoef ik hier alleen mijn schoenen te wisselen, helm af te zetten en trailvest met drinken aan te doen voor het derde en laatste onderdeel.

Een marathon van Villa Cerro Castillo naar Puerte Ingeniero Ibáñez

Vanuit Ville Cerro Castillo voert een trail van 42.2 km mij naar de finish in Puerto Ingeniero Ibáñez. De route is onverhard en voert grotendeels over single tracks en gravelwegen. In totaal moet er zo'n 600 m geklommen worden. Navigatie schijnt geen probleem te zijn volgens een oud deelnemer. Misschien omdat er maar één pad is.... Enkele keren moet er een rivier gekruist worden, waarbij het water tot aan je knieën komt. Hoe ik dat ga aanpakken weet ik nog niet, droge sokken meenemen? Thuis maar eens proberen hoe het is om met natte schoenen te rennen. De eerste 30 km van de marathon is er geen verzorging mogelijk, omdat er simpelweg geen auto's kunnen of mogen komen. En vanaf het 30 km punt kan Boy, als hij dat wil, mij al rennend (hopelijk) vergezellen tot aan de bel bij de finish.