Eiger North Face Trail

Op zaterdag 15 juli ’23 liep ik mijn eerste Ultra trail samen met mijn Broer Frenk in het mooie Zwitserse Grindelwald.

’s Ochtends om 08:00 begonnen we aan de 38km lange trail met +2500 hoogte meters. Al weken had ik me verheugd op het uitzicht over het dal van Lauterbrunnen met zijn indrukwekkende rotswanden en watervallen, én op het traject langs de voet van de beroemde Eiger North face. Deze keer geen zwemmen en fietsen. Toch had ik me voorbereid als triatleet, inclusief zwemmen en fietsen en dus ten koste van extra loop kilometers. Vol vertrouwen en benieuwd op de afloop toog ik naar Grindelwald. Om 4 dagen later voldaan en een paar lessen rijker weer thuis te komen. Dit is mijn verhaal.

Onder een blauwe hemel startte ik met mijn broer Frenk in Burglauenen. We moesten gelijk klimmen, 700 hoogte meters door het bos richting Wengen. Nadat we uit het bos kwamen liepen we, parallel aan de hoogte lijnen, verder richting Wengen met inderdaad adembenemende vergezichten over het dal. Het glibberige pad lag in de schaduw en was vaak amper twee voeten breed en leidde ons langs een steile afgrond. Gelukkig kon ik de gedachten ‘wat als …’ goed onderdrukken. Voor de trail waren geen stokken verplicht, maar ik was toch wel erg blij om ze bij me te hebben.

Na Wengen (9km) stond het tweede stijle stuk, van 900 hoogte meters, naar Männlichen op het menu. Inmiddels was het deelnemersveld al ver uit elkaar getrokken. Ik voelde me goed, misschien wel iets te goed want ik liet me verleiden om van groepje naar groepje te rennen en te speedhiken op de hele steile stukken. De ‘Muur van Wengen’ lag vol in de zon en ik ging ook over de 1800m grens heen. Op dat moment besefte ik nog niet dat ik hier teveel lucifers aan het verbranden was. Een uitdrukking uit de endurance wereld om aan te duiden dat je vooral zuinig met je energie moet omgaan. Op de top begon mijn maag wat op te spelen en ik maakte dankbaar gebruik van het toilet in het Bergstation van de Männlichenbahn. Een voorteken dat mijn metabolisme, het omzetten van voeding in energie, wat begon te protesteren.

Van Männlichen (15km) ging het via een vrij breed en grof gravelpad naar Kleine Scheidegg. In de veronderstelling dat het zwaarste achter me lag liep ik met een gecontroleerd tempo en genoot nu van het uitzicht op de beroemde Eiger North face. Totdat ik struikelde over een steen. Al rollend kon ik de val een beetje opvangen en meteen weer opstaan en mijn route vervolgen. Uitgerekend op het beste pad tijdens de hele trail ging ik op mijn bek.

Aan de andere kant, beter hier want nu waren de gevolgen nog te overzien. Ik hield er slechts een paar wonden aan mijn linker hand aan over. Bij Kleine Scheidegg liet ik mijn hand verzorgen, maar met bezwete handen is het lastig pleisters plakken. Die vielen er dan ook al snel weer af. Was deze struikel partij een tweede voorteken dat ik wellicht toch al vermoeider was dan dat ik me op dat moment bewust was?

Mijn zus en zwager zouden mij bij Kleine Scheidegg opwachten. Maar ik lag ruim voor op mijn schema zodat ze er nog niet waren. Na een kleine afdaling stond de klim naar Bergstation Eigergletcher op het menu, met +2250m (23km) het hoogste punt van de trail en tevens ook de finish van de bekende Jungfrau Marathon. Over een stenige kam van de Eigergletcher morene ging het omhoog. Door de ijle lucht kwam de zuurstof wat moeilijker binnen en alles leek wat meer in slow motion te gaan. Op de top nam ik een ruime pauze, dronk flink, nam mijn zouttabletten en vulde mijn bidons. Hoppa. Nu zou het feest beginnen met een lange afdaling naar Grindelwald.

Nou, het feest verliep niet helemaal zoals verwacht. Bergaf rennen ging voor geen meter. Daar waar ik kon rennen, wilden de benen niet. En op de andere stukken was het te technisch om te rennen. Het ‘schema’ haalde mij rap in, dus dat liet ik varen. T.o.v. de cut-off had ik nog een ruime marge, dus switchte ik naar de survival modus. Rustig en gestaag naar beneden en heel blijven! Ik had grote dorst en de bidons waren vlot leeg. Er was nog een verzorgingspost waar ik wederom ruim de tijd pakte en vooral behoefte had aan water. Gelukkig kon ik wel nog genieten van het schitterende uitzicht over Grindelwald en de Eiger North face. De trail liep langs de voet van deze beroemde rotswand. Op de foto lijkt het maar een kleine sprong naar de top, maar als je zo aan de voet staat dan maakt zo’n massief toch wel indruk. Prachtig!

Na ruim 10 km afdaling volgde er nog een paar steile klimmen en een verraderlijk wortelpad. Uiteindelijk finishte ik na 7 uur en 44 minuten in het centrum van Grindelwald, met een netto tijd van 6 uur en 42 min. Geschaft! Mijn eerste ultra trail in de bergen zat erop, weliswaar met lege benen maar voldaan en tevreden. Een schitterende dag en ervaring in een magnifieke omgeving. En genoeg om nog eens rustig te evalueren en van te leren. Vooral op het gebied van voeding, vocht en zouten.

Dit smaakt naar meer!