De volgende stap

Dag 3, woensdag 11 september 2024

Inmiddels heb ik uitgevogeld dat ik vanuit mijn bed uitkijk op de, vanochtend nog steeds achter de wolken verscholen 2160 meter hoge Paljevine. Daarachter ligt Bobotov Kuk, met 2523 meter de hoogste top van het Durmitor massief. Tussen beide pieken loopt de 14 km lange sectie van de route van de BlackLake xtri marathon die verplicht met een buddy afgelegd moet worden. Met Boy dus. Vandaag stond een verkenning op het programma van het stijgende gedeelte van deze sectie tot en met het hoogste punt op zo’n 2300 m. Nadat we ons jongste gezinslid Jack hadden gefeliciteerd met zijn 15de verjaardag gingen we rond het middaguur op pad.

Met de Dacia Duster huurauto reden we door Zabljak en langs T2, de transitiezone van fiets naar rennen, door naar de pas bij Sedlo op 1900 m hoogte. Tevens het 10 km punt in de marathon. Wie hier voor 15:00 uur zaterdagmiddag aankomt mag het zwarte parcours afleggen, dat door de bergen en vlak langs Bobotov Kuk voert. Wie later aankomt moet het witte parcours van de marathon volgen. Beide finishen bij Black Lake waar in de vroege ochtend om 4:30 de start van het zwemmen is. Dat zijn 10:30 uur om tot Sedlo te komen. Voor een normale full distance triathlon een mooie eindtijd. Maar met 3.500 hoogtemeters bij het fietsen en 400 in de eerste 10 km van de marathon is dat een ander verhaal. Nog los van het weer en dat Xtri’s self supporting zijn. Maar ik hou wel van een beetje ambitie, dus alle reden om het uitdagende zwarte parcours te verkennen.

Bobotov Kuk in het midden boven. De route gaat recht door het midden van de foto omhoog.

Nadat we de auto parkeerde bij Sedlo verscheen er weer een parkwachter. Deze keer uit een voor de APK keuring kansloze krakkemikkige VW golf. Na 2 keer 5,- toegangsgeld voor het Nationaal Park Durmitor betaald te hebben ging het gelijk steil omhoog. Een single track met verraderlijk uitstekende rotspunten. Dus kijken waar je loopt, en stilstaan als je van de omgeving wil genieten. Regelmatig stonden we stil om het ruige en brute landschap te bewonderen en misschien ook wel om even op adem te komen. De ijle lucht was duidelijk merkbaar. Via enkele pittige en met een stalen kabel gezekerde passages bereikten we na 2 uur het hoogste punt van de race. We hadden 4,5 km met 800 hoogte meters afgelegd. Volgens komoot had het maar 1:15 uur mogen duren. Ik kan er een heel verhaal over schrijven, en tig foto’s laten zien. Maar dit moet je zelf ervaren en zien.

Na de eerste passage met steile afgronden begon ik me wat zorgen te maken. Dit was niet een bergwandeling of trail zoals ik die gewend ben te doen in Oostenrijk of Zwitserland. Als ‘flachland tiroler’ kijk je niet vaak in een diepe afgrond naast je kleine teen. Regelmatig konden we ons geen voorstelling maken hoe het pad verder zou moeten gaan en dachten we dat het wel dood moest lopen. Ik maakte me ook zorgen om Boy, ik was immers de reden dat hij hier was. Maar stap voor stap gingen we door, rustig en gestaag. En mijn af en toe fatale gedachten maakte plaats voor concentratie en focus. Focus op de volgende stap, met een scherpe en scannende blik op de singel track. De volgende stap, de belangrijkste stap, de enige stap die er echt toe doet!

Na 4 uur waren we weer terug bij onze Dacia. De twijfel van de heenweg, of ik zaterdag wel voor het zwarte parcours moet gaan, had plaatsgemaakt voor kalmte en berusting. We zien wel. Er gaan nog zoveel stappen aan vooraf. Deze middag heeft me weer duidelijk gemaakt wat echt belangrijk is. Gefocust en scherp zijn op de eerstvolgende stap…