BlackLake Xtri: Een Unheimisch begin

Patagonman smaakte naar meer. En na een tip van een collega, nog bedankt Marc, had ik mijn oog laten vallen op BlackLake Xtri in Montenegro. Met mijn inmiddels vaste support Boy pakten we onze spullen en vlogen we op maandag 9 september naar Podgorica. Een eitje vergeleken met de drie dagen durende reis naar het zuiden van Chile in december 2022. Twee en half uurtje vliegen, autootje pakken, anderhalf uur sightseeing door Montenegro en voor het avond eten ergens in een gezellig lokaal restaurantje aanschuiven. Maar het liep even anders.

Terwijl we de daling op airport Podgorica inzetten kwam het bericht dat landen niet mogelijk was vanwege onweer. In eerste instantie was de boodschap dat we een half uurtje iets ten zuiden en al cirkelend in de lucht zouden wachten op beter weer. Anderhalf uur later stonden we aan de grond in Sofia. Nadat Boy aan onze Belgische tiener achterbuurvrouwen had uitgelegd dat Sofia niet in Istanbul ligt maar in Bulgarije, sloeg de stress pas echt toe bij mij. Ik kwam er achter dat de thuis via Booking-punt-com gereserveerde huurauto op de luchthaven in Dubrovnik stond te wachten. Ai! Tussen de vliegtuig-modussen door al append mijn liefste hulplijn thuis ingeschakeld. (Dank lieve schat! xxx) Uiteindelijk vlogen we alsnog naar Podgorica terug en arriveerden we na een zeer natte rit door een letterlijk pikke donker en bergachtig Montenegro rond half elf in ons knusse huisje in Zabljak, op zo’n 1500 m hoogte.

De eerste ochtend werd ik op de normale tijd wakker en benieuwd naar het uitzicht trok ik snel de gordijnen open. Alhoewel de bergtoppen zich nog schuil hielden achter de wolken kon ik na de unheimische dag van gisteren tevreden en warm genieten van het uitzicht. Via Facebook waren er al wat contacten gelegd met mede deelnemers.

Om 9:00 uur ontmoetten we elkaar aan de rand van BlackLake voor een eerste zwem kennismaking met dit bergmeer. Of eigenlijk twee meren, omdat ze bij laag water in de zomer gescheiden zijn door een landbrug van zo’n 150m. Het water was top, rond de 15 a 16 graden schat ik op basis van mijn gevoel. Mijn zwemmaten uit Bulgarije en Israel hadden zelf een thermometer bij, de ene kwam op 13 en de andere op 18 graden uit. Tja, aangezien ik regelmatig buiten zwem dan toch maar van mijn gevoel uitgaan haha.

In een mistige entourage en kraak helder water zwommen we naar de overkant, zo’n 500m om de landbrug te gaan verkennen. Wat op een strandachtige oever leek bleek in de praktijk een dikke modderige bodem te zijn waarin je tot aan de knieën wegzakte, met hier en daar wat keien en rotsen erin verstopt. De landbrug was niet veel beter, veel scherpe stenen en gravel. Een keer heen, en een keer terug. In het pikke donker aangezien de start om 04:30 is. Dat kan tricky worden. Daar moet ik nog iets op verzinnen, anders gaat daar veel tijd ‘verloren’ of haal ik me de hele voeten open. Toen we uit het water kwamen had de wind de kop op gestoken, waardoor het kopje koffie in het restaurant aan het meer extra lekker smaakte.

De rest van de dag was een beetje druilerig en troosteloos. Laaghangende bewolking met miezer. Ideaal om terug te schakelen in tempo, van de hectiek van thuis. De fiets weer terug in elkaar gezet, en gelukkig lijkt alles heel zover. Wat inkopen gedaan. Wat gerust. Wat gelezen. Wat muziek geluisterd.

Maar besloten om niet meer naar de weersvoorspelling voor zaterdag te kijken, want iedere keer ging er een graadje vanaf. En de laatste voorspelling die ik zag ging uit van regen, 1 graden ’s nachts en 4 overdag bij een windkracht 3. En dat op 1500 m, terwijl de hoogste passage in de marathon op bijna 2500 is en navenant kouder. Enerzijds zorgt het voor een unheimisch en spannend gevoel, waar ik ook wel weer rustig van wordt en naar verlang. Ik plan graag, maar dit is niet te plannen. En dat is o zo ontspannend. Én, zaterdag is nog ver, en er kan nog veel veranderen…